چگونه می شود
علف های بلند و بهاری خاک من
سیاه نباشد
ودرخت ها شکوفه های بی وزن ندهند از سنگ
آسمان پرده ی کاذبی نباشد از ابر
متقالی ارزان نباشد دریا
تکه های اسفنج نباشد کوه
سرزمین بی مثال من!
چگونه می شود
مرزی کشید در تو
میان زیستن و اتهام
تا خانه زندان نباشد
و آدم سَمبَلی از گوشت و پوست و استخوان
سیالی از ادعا و افترا و عشق!
تا هر اتاق نه،هر دیوار نه،هر پنجره
باز به گناهِ نکرده خوانده شده ای نباشد!
حق در آستین هر،هر،هر کاره ای نباشد
سرزمین بی مثال من!
چگونه می شود
فاحشگی آسان ترین نباشد؟
لقبی که بر هر جنبنده ی پستانداری بندند
برای نفس کشیدن
اشتباه نفس کشیدن
نباشد
چگونه می شود،این خدای شبانه و اشک نباشد
تا بکارت نشان پس ماندگی
تا پرده ی حلقوی،
پرده ی توری،
پرده ی خونی،
چند قطره خون
نشان افتخار بر سینه ی مردان تو نباشد
تا دشت
خشک از جسد های مانده
قضاوت شده
دریده شده
بی بکارت
تمام شده
بی حکم
و با حکم
محکوم
نباشد
چگونه می شود
سرزمین من
سرزمین نباشد
کلامی باشد
نامی باشد
گوشه ای
دروغی باشد
دروغی که آدم های واقعی
با صدای بلند و واقعی
مثل افسانه
افسانه ای از سرزمینی که هرگز وجود ندارد
برای کودکان واقعی شان
کودکان واقعی شگفت زده شان
بخوانند
افسانه ی سرزمین فاحشگی
بزرگترین سرزمین فاحشگی

هزارو سیصدونود/بهار