جفت هیچ

به میخی آویزان از زبان خویشم
بر دیواره ی آسمان
دستها یم را ساعتی بسته اند به قطر خورشید و ماه
که خواب رفته

وبه پاهایم کفش هایی از باد و آب کرده اند

طوفانی و بی قرار
-اینچنینم
-آویخته
به تماشای خدایی
که تاسهای سرنوشت مرا
با خنده می چرخاند و
جفت هیچ می ریزد