جاده

من

از مردم شهرم می هراسم

نه چون نگاهشان خیره

کلامشان برنده

و قلبشان نا صاف است

نه چون گزنده ترند

یا کمانشان به سوی من نشانه

نه چون فکرشان روشن

و راهشان بلند است

من

سایه ی مردی را می بینم

روی صندلی اتاقم

که شانه هایش سنگیست

و چیزی می تپد در اندامش

من ازمردم شهرم می هراسم

چون مثل جسد های آواره

هیچ صدایی جز سکوت نمی آفرینند

و مرد شانه سنگی ام را

نمی پذیرند

83/12/9