قاب

کلاغ که از روی شاخه پرید

تاب آویزان خالی قیژ قیژ تاب خورد

انار ترکیده

پایین افتاد

زنی جیغ زد

سپیدی دامنی سرخ شد

و سرخی دانه های انار

بر سبزی تاریک زمین لغزید

***

شب که بکارت روز را می درید

در قاب بی حرکت تاب

افتان

زنی در دور می رفت

و کلاغ ِ بازگشته

دانه های سرخ از زمین سبز می ربود

هشت/خرداد/هشتاد و دو