تار مو

در شهر من که شهر نیست

مگر شهر ِ درختان ِ بی سایه

و خورشیدهای سیاه

شهر رودخانه های ایستا

و سیلابهای پیاپی

تار موی سپیدیست

بر نوک تنهاترین درخت

وِ هیچکدام ِاین طوفانهای ِ سیاه ِسخت ِ سهمگین

آن تار مو را

به سایش و روبش

نتواند ربود

تقدیم به بهرام بیضایی
مرداد ِ هشتادوچهار