برای بهرام بیضایی

تو

کدام درخت هزار ساله ای

با ریشه های رسته بر تبر؟

با زخمهای سرخ

از ضربت های سخت

تو

لبخند کدام آسمانی

و خاطره ی کدام زمین ِآبادی

در ویران سرزمین ِکلاغان سیاه

و طوفانهای سرد؟

مرد

تو

از تبار کدام دریایی

و نسبتت به کدام آینه می رسد؟

به یاد مجلس شبیه هزارو سیصدو هشتاد و چهار