رمنده

زمین زیر پایت زاده میشود

دوباره و دوباه و دوباره

در هر گام

و آسمان بر صورتت بوسه می گذارد

در گود ی زیر چشمهایت نسیم آشیانه می کند

و شاخه ی خشک درخت که دست کشیدی بر آن

پیش از بهار شکو فه میدهد

........

از زیر پایم زمین را میکشند

و آسمان فرار می کند

در سوسوی دورترین افق دید مردم چشمم

حتی

هاله ای از تونمی لغزد

1383/5/5