دفتر شعر

2011-08-11T20:10:00.002+04:30

پدرم مُرد پدرم یازده سال است که هر روز می میرد اما هیچ روزی زنده نمی شود آسیه ضیایی بیست/مرداد/نود

2011-04-19T22:25:00.004+04:30

چگونه می شودعلف های بلند و بهاری خاک منسیاه نباشدودرخت ها شکوفه های بی وزن ندهند از سنگآسمان پرده ی کاذبی نباشد از ابرمتقالی ارزان نباشد دریاتکه های اسفنج نباشد کوهسرزمین بی مثال من!چگونه می شودمرزی کشید در تومیان زیستن و اتهامتا خانه زندان نباشدو آدم سَمبَلی از گوشت و پوست و استخوانسیالی از ادعا و افترا و عشق!تا هر اتاق نه،هر دیوار نه،هر پنجرهباز به گناهِ نکرده خوانده شده ای نباشد!حق در آستین هر

جفت هیچ

2010-10-19T12:37:00.006+03:30

به میخی آویزان از زبان خویشمبر دیواره ی آسماندستها یم را ساعتی بسته اند به قطر خورشید و ماهکه خواب رفته وبه پاهایم کفش هایی از باد و آب کرده اندطوفانی و بی قرار-اینچنینم-آویختهبه تماشای خداییکه تاسهای سرنوشت مرابا خنده می چرخاند وجفت هیچ می ریزد

بی نگاه

2009-11-22T13:41:00.002+03:30

شکافتندباچاقو های کوچک دسته آبی که خریده بودمو با چنگال هایی که خوب شسته بودمشانبیرون کشیدند،زبان سفید از سیگار مراگوشت های به استخوان چسبیده رابا رنده ی چهار کاره ی نارنجی ام ، تراشیدندو رگ و پی ها رامثل رو بانهای سبز و قرمز گلوله کردندسه ظرف شیشه ای در آبی-که در حراجی ِجلوی بانک فقط بود دانه ای سه هزار تومان-برای تمام خونها کافی بوددر خانه ی جدیدشان،که بزرگ استمی شود با استخوان ها یک ترکیب

رقص

2009-11-02T21:39:00.002+03:30

برای تو می رقصمبا پای برهنه و اندامی عریانبروی سنگ های لخت خانهروی کاشی های آبی حمامو دستهای چرخنده ام راروی شیشه های بی پرده می رقصانمبا موسیقی ِ بی صدای ِیک بغضبا ضربِ لرزان اشک هایی که نمی_چکند...در اتاق خواب کوچکمانکه دیگر آبی و زرشکی نیستخواهم رقصیدو برای چشم های تو که نیستندچشمکی خندان خواهم زدو از لابلای دستهای تو که نیستندچنان لوندانه خواهم لغزیدکه پوست سرد دیوارتب کندبگذار موهای بلند و

2009-10-20T18:38:00.003+03:30

دور از خانهبه دری نگاه می کنمکه تو دیگر بازش نخواهی کردو مندر آغوشت نخواهم کشیدبیگانه اندهوازمیننگاه هایی که از دیدنشان هراسانمموهایمدستهاانگار همه چیز را بی هیچ کم و کاست ،ربوده اندراه می روم ،گرچه زانوها می لرزندمی خوابم،تا وقتی روی جای خالی تو غلت می زنمبالش سرد را از اشک خیس کنم واین خدای درمانده را با فریاد های فرو خورده بیداربه در نگاه می کنمتا زمانی که زنده امتا ابدیت انتظارمو آدم های

توبه

2009-08-07T00:08:00.003+04:30

توبه می کنمباشدتوبه می کنممناز چشمهای تو، توبه می کنمبا تمام قدرت نا چیزمدستهایت را فراموش خواهم کردو صدایت را-این تکرار مدام ِ بی آسایشکه حتی دیوار ها هم از برند-حرام خواهم خواندبه همین تهیکه در آغوش می کشماز خواب آغوش توتوبه می کنمباشدکه تو را رنج بناممچنان که زیستن رابهارنج ِ همواره استگرچهخدادیریستاز پس توبه های منبر نمی آید!

تیغ

2009-08-07T00:03:00.001+04:30

به تیغ و رگ می اندیشمو می اندیشمبه گناه ِ مرگکه چنین بی بخشایش استتا کِیتاوان مرگ را به زندگی بدهمدر حسرت بخشیده شدن ؟

ماه

2009-08-06T23:52:00.002+04:30

کاش ماه کامل نبوددر شب چهاردهمبه وقت قمری، به وقت شمسی، به وقت میلادیتا بلبلکانِ بی آشیان سراسیمه در قلب من پرپر نمی زدندبه تک ستاره ی دنبال ماه نگاه می کردمدر هذیان ِ خمار شرابو صدای توکه دور تر هاهمین آواز قدیمی را می خواندی:"من یوسف راهِ تو ام ،افتاده به چاه تو ام،ارزان مفروشم"آه!کاش ماه کامل نبودکاش ماه هیچگاه چنین گردو درخشاندستهای نقره ایش راچنگال جان من نمی کردمنیکه به سیگاری و

عشق

2009-07-05T15:51:00.004+04:30

عشق چهره ی پنهان ِ هرزگی بود به قداست آلوده تقسیم اراضی بود در زمان ِ نا کافی دروغی بزرگ بود که افتخار ادعایش،به شرم افترایش ، می ارزید پرده ی ضخیم تجاوز بود وحشی ِ دریده شدن خون سیاهِ بیوگی بود تنهاییِ بکارت بویِ تاٌفن چشمه ای زلال بود که از حفره ی کرم های لزج می چوشید حصارِدورتادورِآسمان بود تیرگیِ روزها و بی خوابیِ شب توهم عظیمِ ذهنِ نا آرام که تصاویرِخیال گونه می بیند، عشق

خدای ویلان

2009-06-03T18:43:00.004+04:30

منو جیر جیرک بی خانمان ِ بالای پنجرهواین قرآن ِ تک افتاده و خدایشکه ویلان در اتاق می چرخدقرص های نیم خورده و جا مانده روی میزو عکس های قدیماینمنمکه می خندیدم؟!و این خدای منکه چه بزرگ بود و حالاآشفته ی آشفتگیمپدرپشت این قاب خاک گرفتهدیگر نمی تواند من را روی پاهایش بخواباندو پیش از خواب ِ مندر لالایی ِ حزن آلود خود به خواب رود،کودکی که پشت در همیشه قفل اتاق اسباب بازی ایستادهبه سختی ایستادهبه سختی

کور سو

2009-06-03T18:29:00.009+04:30

به نگاهی در دور دست ها دل خوش کردهآهوی لنگنرم نرمک و سر بزیر می روداز مسیر چاله های خون اندوداز روی لاشه ی گوزن های نیم جانبا شاخ های سترگ و ناله های در هم پیچیدهحتی کلاغ ها و کرکس ها گریخته اندو لشگر خندان کفتار هاجایی همین نزدیکیمرگ از تن هم می لیسنددر این سایه روشنِ مه آلودهروی برق چشمهای درشت سیاهتو، با رویای سبزه زار امن و گلهای زرد و سپیدتو، زیر سایه ی تک درخت روی تپهدر آسمانی که از سوزش

عجیب نیست

2009-04-28T18:01:00.002+04:30

عجیب نیست که نمی بینیاینگونه بی صدا که نیست شده اماین آشناکه تن های ماستتن من با تن توآمیخته ی شهوتی بی پایان و آلوده ی عشقی آسمانی!این تن سایش و لغزیدن و سریدنتنها تنیدن دو تن نیستاین دو آشنای همنداجزای همنددیگر من و تو نیستندنه!عجیب نیست که نمی بینیمن،دیریست همراه همان آرزو ها که از در راندیرفته امو با حسرتتنم را که در آغوش تو خفتهاز دور ، نگاه می کنم.7/2/88

شیشه

2009-04-28T17:57:00.003+04:30

و هنوزوقتی به پنجره نگاه کنیمن را می بینینشسته ، روی هره ی خانه ی خالیکه در سایه ی شیشه اشزیر عکس ماهتوسر به دیوار تکیه دادهسیگار می کشیو به من میگویی که دیگر هرگز ترکم نمیکنیچه خوب دروغ می گویی!5/1/88

گور

2009-04-28T17:43:00.002+04:30

تمام گلها مردنددر پیشواز بهاری که ارمغانش آوردیو ماهی بیچاره ،زیر پلاسیده ی سبزه ی سفره ی سال نومدفون شدپنجره ی شعرهایمکه به شاخه های هرس خورده می رسیدپشت پرده ی دستهای من و تو-که نا پیداست-نا پیدا شدخانه!و این تختخواب آرزو های چهار خانه ام!برای عشقمانچه گور مهیایی،مهیا کرده بودیتا در آرامگاه نبودنتبخوابانیم5/1/88

نقطه

2008-12-27T02:14:00.005+03:30

چیزی تا نقطه نمانده اگر تاب آورد این جمله رسیدن را اینگونه که در ابراز خویش می کوشد قلم ، با فریاد و به خشم، بر پوسته ی نازک تن می سایدتا نقطه چیزی نمانده دیگر تا پایان ِ این جمله ی کوتاه ، که منم نامی که جوهرش بر چهره می ماسد وخشک می شود چشمها، این دو نقطه ی زیرین و دستی که به سوی آسمان مانده تنی ، خزیده بر هیچ و پاهای چمبره به آه می ماند و کسی می گویدم انگار که این "سی"عمر من است قلم ، چه بر

قاب حقیقت

2008-09-07T00:04:00.000+04:30

از خواستن دست کشیده از رفتن مانده از ماندن به تنگ آمده آنها که در نفی ظلم می گفتند ظالمان خوبی شده اند آنها که به دیگران مشغول بودند با خود به آشتی نشسته اند آنها که نمی توانستند ببینند حالا نگاه نمی کنند پشت پنجره مانده چشمها به نیمکت خالی شیشه اشک می شمرد شانزده شهریور هشتادو هفت

دروغ

2008-08-15T15:26:00.004+04:30

اگردوستت نداشتممی گفتمکه طاقتم طاق شده از این راه ِ دور که رفته ایو انگارتمامی ِ اتصالهایم به این جهان و آن جهانچنان پاره شدهکه ترمیمش نا ممکن استاما:"همه چیز خوب است مثل قبل تو چطوری؟" بیست و پنج مرداد هشتادو هفت

پری

2008-08-15T15:21:00.002+04:30

شاید اگرمثل بختکبا دست و پا و چنگ و دنداننگرفته بودمتکسی مثل پری آسمانیبه نگاهیاز من نمی بردتحالابرای باز آوردنت از آن بهشتبه این جهنمفرشته می شومفرشته ی عذاب!بیست و پنج مرداد هشتادو هفت

محاسبه

2008-08-15T15:08:00.003+04:30

مثل جبرو هندسهعشقت راتقسیم می کنیو تا لوگاریتم اینباجمع آن ضربدرa به توان ِ دومساوی نشودمساَله را حی نمی کنینه آقا جان!عشق ِ من چیزی شبیه ِ تنگی ِ دریچه ی دهلیز چپ استو منجر به فشار خون و پارگی رگها می شودبا قرنیه نسبت داردو نرون های مغز رابه ساختن تصویری در خوابهای مشوش وا می داردکه دلیل ِ تحریک ِمحفظه های عروقیستو شایدواکنش تماس ِ سلولهای مرده ی لب باشدبا آنچه تو بر تن خود پوست می نامیاگر این

چرک نویس

2008-08-15T15:02:00.003+04:30

انگارچرک نویس ِ خط خطی ِخدایی تازه کار باشمافتاده کنج اتاقی تاریکاینبار هم با هیجان شروع کرد وتند تند نوشتامامنباز همخطی دیگر خوردمبیست و پنج مرداد هشتادو هفت

مرگ

2008-07-19T11:15:00.002+04:30

از مرگ من سالها می گذرد در جهانی که کتاب ها دوزخش خوانده اند بیست و هفت سال زیسته ام و زین پس هرگز برای من مرگی نخواهد بود جهان های بعد از این در انتظار مانده اند کتاب ها چنین شهادت می دهند من می زی ام، دلم برای رقص باد،لابلای موهایم تنگ نمی شد اگر فقط یک بار برای همیشه می مردم

دادگاه

2008-07-05T12:27:00.000+04:30

حکم تو را من صادر می کنممرگ نهو سنگسار بر پوست ضمخت تو خراشی نمی گذاردبه همانجا می زنم که تو زدیروحت را نا آرام می خواهم و قلبت را شکستهو می خواهم که دروغ هایت به حقیقت بپیونددتا تنها دلخوشیتطعم کباب باشد و پاسی از شب و جاده،می خواهم تمامِ" با من هایت" پاک شودتمام شبها و روزها یتخنده ها را پس می گیرمو آرامش آغوش را ،تا تاوان تنهاییت را که من دادم به صبردر بی کسی و درد بچشیتو را به دادگاهی نمی

پوسته

2008-06-15T23:18:00.003+04:30

اعتماد نکنبه سکوت منروی صورتم پوسته ای کشیده امضمخت،که دهان نداردبیست و شش خرداد هشتاد و هفت

زالو

2008-05-14T15:27:00.013+04:30

دست و پنجه ای ندارمکه برای زندگی نرم کنمو نه شانه ایبرای کشیدن همین هیچیا خداییکه بترساندم از کوه های آتشمجموعه ی عناصرندآب و دریا و خاکو کلمهتراوش ِجسم بزاقی ِدر هم پیچیده واتصال چند نرونرگهامجرای خونندوحادثه را تاب نمی آورندچه می نامید این را؟این زیستن که شما می کنید چگونه است؟این شب ها که می خوابید و روز ها که بیدار؟این مو ها که بر سر دارید و این پوستها که بر تن؟منهمین ساده را نمی

دهلیز

2008-05-01T16:40:00.004+04:30

می پنداریآب ها، از من جدا یت کرده اند؟و نیکو ترین ِ زنان؟آوازها، صدایت را برده اند؟و راه ها آغوشت؟جهان تو، رگهای من استو فاصلهآب های خون!و تودر دورترین نقطهاز دهلیز منآنسو تر نمی روی! ده،اردیبهشت،هشتادو هفت

چشمهای باز

2008-04-24T01:08:00.003+04:30

به خیانت تو نگاه می کنمبا چشمهای باز و لبخندیوقتیکه لبی حسرت آلودِ بوسه ای از لبهامبه نفسی گر می گیردو انگشتانی حریصبه کاوشی ترسان بر تنم می سردآنگاه که تو بر دیگری می را نی ودیگری بر من،آیا همانگونه نفس می زند از نفس افتاده،پیکر عریان، در چشمهایتکه در چشمهایش، من؟تا سر آخر،همه،به آهی ختم شود وتنی،افتاده بر تخت...

و شاید فراموشی

2008-04-01T16:14:00.004+04:30

به بو سه ای، آلودهبه شرابی ، گرمبه سیگاری ، خمار، بودمآنگاه که شب برای بیداری بودوماه نیمهتا به امید خواب نا آرام صبحدمخود را به فراموشی فریفتمسیزده فروردین هشتادوهفت

حالم خوب نیست

2008-04-01T15:49:00.005+04:30

دکتر!حالم را نپرسیدو سنم ر او شغلمو اینکه آیا تا به حال خود کشی کرده ام یا نهیا چه قرصهایی می خورمو نپرسید چه بر سرم آمدهو به من لبخند نزنیدحالم خوب نیستسنم کم است انگارشغلم را از دست داده امو جز به خود کشی فکر نمی کنمقرص ها بی حافظه ام می کندو می ترساندم از آنچه بعد به خاطر نخواهم آوردوگویا همین کافیست برایتانتا نسخه ای روی پرونده ام ضمیمه کنیداگر می شودبگذارید چند قطره اشک هم بریزمکمی به انتظار

بیماری

2008-04-01T15:37:00.003+04:30

واگیر ندارداما به قطع می کشدمرگی زود رس و دیر پااز آنگونه که جان کاهدو تا آنشبها به بیداری گذردخوابها به هذیانکابوسها به عینه رویت شودنگاه تار سر دوران بر داردنفس به سختی بر آیداستخوانها پوکدستها لرزانپاها سستضربانبسته به نوع تبکاهش یا افزایش چشم گیر داردچشمها خیرهمغز ورم کردهسوزش مدام جداره ی معده.درد مزمن شقیقهاین تنهاعوارض بیرونی این مرض استاین تنهابخشی از آنیستکه "عشق"نامیده می شودبیست اسفند

جا مانده

2008-04-01T00:25:00.009+04:30

به من بازپس می دهی؟حالا که رفته ایسرم را،که روی شانه ات مانده،و منانگشتانت را به تو می دهم که هنوز بر پوستم می لغزندموهایم؟دیریست در باد رها کردمشان تا بوی تو را نشنوم

محاکمه

2008-04-01T00:25:00.007+04:30

باشدشایدتوراست می گوییومن زیاد جدی گرفته اماین مو جود ناشناخته راکه فقط کنارم نفس می کشد و دیده نمی شودو پوست صورتم را میسوزاندبرای همین زیا د اشک می ریزمتو راست می گوییمن زیادی بی درد زیسته اماین راهمین بختک مادر مرده هم میداندوقت تلف میکند برای کابوسهای منکه از سر بی دردیدست از سرم بر نمی دارندباشدتوراست می گوییو عمر مناینگونه بی صدا که می گذردگواه حرف تومی توانی این پرونده رامختومه اعلام

زوزه

2008-04-01T00:17:00.005+04:30

خفه اش کنصدای این مادینه سگ رازوزه اش دارد آسمان را دیوانه می کندو زمین پوسته بر گوش کشیده،می لرزدپوزه ی سیاهش به قطع میان دو قارّه باز شدهآب اقیانوس ها را خروشان می کندهای!تو!سگبان!با بندهای گسسته در دست،سه بندو هیچ سگ...یکیشان من،این گوشه زیر باران،خیسو دو دیگراولی خانه ی ویران به دندان می کشدو آن یکی عدل نداشته به سگدان می بردوهر یک پایکوب از عذاب آن یکزوزه می کشندخفه اش کن این مادینه سگ رانمی

تمام ِ...

2008-04-01T00:05:00.006+04:30

خودت را ببررهایت می کنماز پله ها بیا پاییناز روی تخت بروتکیه از دیوار بگیرسیگارت را خاموش کنوسایلت را ببراز روی تمام نیمکت ها بلند شوو پایت را از تمام سنگها برداربه من نگاه نکنتو...خیلی می شود که بی من کنار صندلی خالی ماشینت می نشینی.و من...خیلی می شود که تو را که جا مانده ای ،از همه جا پاک می کنم.بیا!محض رضای خدا،این همه را ببراین همه تو را، بی تو نگه داشته بودم

زندان

2008-03-31T23:55:00.002+04:30

اینجامحبوسمدر این چهار دیواریکه به همه جا در داردو درها بازبه زندان بزرگکه به همه جا راه داردو راهها بازوهیچ کدام به جایی جز اینجا نمی رسدمگرشایدیکیمثل هفت تیر خالی و یک فشنگکه هزار جای گلوله داشته باشدو یکی پرو هیچ یک نمی کشدمگریکیشایداینجاکسی هستکه از مرگ من شاد می شودآنطور که می گویدو کسی که عاشقِ منگاهی که الکل خوب به خونش نفوذ کندو خیلی دوستم دارندخیلیکه اندکنداینجاخاک-عجوزه ی پیر-دستهای

جهنم

2008-03-03T01:01:00.007+03:30

منمی دانم جهنم کجاستساعت های بیست و شش سالگیکه با نگاه به دیوار و سقف می گذردو سیگارورژیملاک ناخن هاو بند انداختن هر هفتهو کندن پوست لبهاو چشیدن خونو سکوتو صدای خیابانمنشیارهای مغزم را می بینم، که در هم می لولندو در جمجمه ام انگار، مگسهای سبز بزرگ وول می خورندو از نگاهم، مثل باکتری، گناه می ریزدهمه جا پخش میشود و رشد می کندو ساعتگناهانم را ثانیه می زندمن،می دانم جهنم کجاستموجوداتی از مندر منمی

عروسک

2007-11-06T02:09:00.000+03:30

اینها که به من آویزان کرده ایمثل عروسک پشت ویترینبا موهای چتری و لبخند مصنوعیسنگین و بی حرکتم کردهو انگار هیچوقت چشمهایم را نمی بینیکه ازاشکمحروم شده اندپانزده آبان هشتادوشش

سهم

2007-09-15T08:24:00.000+03:30

به من هم سهمی بده از این تقسیم نا مساوی سهمی که تنها مال من باشدهمین نیم پیک عرق پس مانده از قمار دیشبیا کور سوی آن شمع نیم سوخته یا نوازشی جامانده در سرانگشتانتسهمی از اینهمه نیازاز این داشتن ِدانسته بی فرجامبه من سهمی از لبهایت بده پیش از بوسهو سهمی از دستهایم میان تار موهایت برای اشکهایمسهمی از چشمهایتبی توقع تر از اینهایم حتی از همین هیچ سهمِ نداشتنتآنگاه که در آغوش من غوطه می خوری دوازه/

سکوت سه نقطه

2007-06-13T23:27:00.001+03:30

آقای نویسنده!آقای نویسنده!آقا!من با پرده ی سوم این نمایشنامه مشکل دارمبا دیالوگ ها مشکل دارمبا صحنه ی دفن شدن تا خرخره مشکل دارمو با توضیح صحنه ی "اینجا بازیگر یک قدم از زمین فاصله می گیرد"من با استفراغ بی انجام این نطفه ی یک سال و نیمه مشکل دارمبا این جمله ی عاشقانه مشکل دارمو با آن گریه ی مظلومانهبا صدای قارقار که زیر صدای من است مشکل دارممی خواهمبلرزم میان این طوفان که تو آمدنش را هشدار می

سایه ی سپید

2007-04-05T00:33:00.000+03:30

برداشتماین سایه ی سپید را از سرمکه تو بودو به خوابهای گم شده می مانمبیداری مطلق و هیچ...بلند نمی شومنمی رومنمی آیمکنار این زن ژولیدهکه درونم دست روی آتش افروخته گرم می کندوسر به زیرو همین می کندو خاموش،ناخنهای یک در میان شکسته ام را لاک می زنم.کمی بی تاب شده غده های پلکهای پف آلودمواین سیاهرگ انگار دارد جانش را می گیرد این خونِ جان به مرگ شده!می گویند بانکِ فلان، فلان وام را میدهدو شنیده ای این

کود

2007-03-17T02:25:00.000+03:30

باید شعری بگویم؟برای فصلی که نو می شود؟چون در قطعه ای از خاک زمین-که مرگ کود زراعت کِشتی دیگر است-سال می گردد؟برای چیزی باید زیست؟تا آسمان بروی شانه های ماآسمان بماندوزمین بزیر پای ما زمین؟و از این دو گریز...؟آه!نه!سرد نیستگرم نیستموجودات در هم لولیده و به هم مشغول!کیسه های متحرک کود!تولیدی مرگ!مابه شعرو عشق و خداآلوده ایمو سالماندر این قطعات پیوستههر سال نو می شودبیست و پنج اسفند هشتادو پنج

لکه

2007-02-19T02:08:00.000+03:30

تصویر توگوشه ی تاریک مردم چشمم می لغزدلرزان و نحیفبه آدمی می ماند هنوزلکه ای که محو می شود،از پس آخرین نفسهای این شبتو کوچک شده ای یا من بزرگکه می توانم اینگونهبا اشکیاز دیدهبچکانمت؟بیست و هشت بهمن هشتادو پنج

خانه

2007-02-19T02:01:00.000+03:30

خانه مردبا همان لباس سفیدو بی هیچ اساسیوآن چیزها-که هرگز نخریدم-پشت شیشه ی مغازهروی دست برگه ی "حراج زمستانه"جان دادندعمرشچند قطره اشک تو بودوکوچ مناین خانه ی کوچک یک روزهبیست و هشت بهمن هشتادوپنج

نفس

2006-12-01T19:44:00.000+03:30

باید ایستادو نفس نکشیدحالاکه تنها اختیاری که با دستان من استبازو بسته کردن ِ دریچه ی این پنجره ی فعلی استکه صاحب خانهموقتاجاره اش داده به چشمهایماز این منظر نا مطمئنآمدو شد تولحظه های مقطع خوب یا بدندو حضور منمامن سکون هیچ ماندگاری نیستباید ایستادو نفس نکشیدده آذر هشتادو پنج

خون

2006-10-17T02:04:00.000+03:30

قادر به قتل خویشتنمدر تمامی روزهای زندگیمبه شقی ترین شکل به تکه تکه کردن و دریدنبه سر انگشتانم قسملایق ترینم برای این کشتارکشتار تک تک آنچه مرا می سازدپوست و گوشت واستخوانو خونی که به راحتی از راه آب ظرفشویی پایین می رود_شیر آب چند لحظه که باز بماند بویش را هم می برد_این گندیده راکه راه فرار ندارد از منجز دوران قاعدگیبیست و چهار مهر ماه هشتادو پنج

بخيه

2006-09-03T21:39:00.000+03:30

لبهايم را به هم بخيه زدمو گوش ديوار را پنبه تپاندمتا بگويي وبي پاسخ بمانيحرفت كي تمام مي شودتا اين نخهاي خوني را بكشي وبوسه اي حرامت كنم؟يازده شهريور هشتادو پنج

قبله

2006-09-03T21:35:00.000+03:30

روبروي قبلهكافر مي شوموسر به سجده ي گناهي مي نهمكه آلوده ترين باشدشهريور

ترس

2006-09-03T21:26:00.000+03:30

حالا مي ترسمتمام اين سنگها را شمرده امو خطوط سفيد مورب راتمام تار موهايم را از ملافه چيدم وانداختم پشت تختو اين ديوارهاي بيچاره را به سرفه انداختماينجاكسي نشسته و سيگار مي كشدتمام سنگها را مي شمرد و تمام خطها راو مدام موهايش را از ملافه مي چيندومي اندازد پشت تختحالا مي ترسميازده شهريور هشتادو پنج

بي خواب

2006-09-03T21:17:00.000+03:30

سكوت و اين بي خوابي سنگيناتاق من استبا يك دريچه ي سياه سقفيجاسوس سرد سرفه هاي مداومپنجرهبا نقاشي ثابت صبح يا شبمن زانوانم را طوري بغل كرده امكه هوس نكنندچهارچوب حضورم را قدم بزنندمانده امپشت اين در بلندكه كليدش را بلعيده و تف نمي كنديازده شهريور هشتادوپنج

صدا

2006-07-10T12:16:00.000+03:30

آنچه صدای توستمیان خش خش و این طپش قلب بی ملاحظهو این کلاغهای وقت نشناسقار قار و چند ثانیهتمام می شودده/تیر/هشتادوپنج-یزد

دانه های رنگی

2006-05-08T12:21:00.000+03:30

-دانه های رنگیچاره همین است وچند لیوان آبزمان بگذرد یا نگذردبا همین دانه های رنگیضربان قلب منبا ضرب آهنگ سکونهماهنگ می شودساعت دوازده-یکدانه صورتی-پانزده اردیبهشت هشتادو پنج

سایه

2006-05-04T02:55:00.000+03:30

دیگرشکارت نمی کنمبیهوده می کوشی خودت را نشانم دهیاین چشمهادر کمینگاه نیستتنها پنهان شدهبرای ندیدن نه کاویدنتقلا نکن!این پنجه ها درنده نیستندتنها گریزانند از لمسنخند!نمان!ببینم و بگذرمن ،اینجابه شکار سایه ای نشسته امکه شب می اندازدچهارده اردیبهشت هشتادوپنج

قانون

2006-04-17T01:02:00.000+03:30

وقتیقانونِ کلمات راچنین سختگیرانه اجرا میکنیمنبرگ جریمه ی دلتنگیهایم راروی دیوار پر از کاغذ-از آنهمه که نپرداخته امسنجاق می کنمو می دانمکه دیگر حتیدر آخرین تبصره های تو هم نمی گنجمحساب می کنمچند قطره اشک ؟ و چند نخ سیگار؟ وباید ببینم کلمات را کجا ریخته ام؟ تو گذاشته ایشان لای پرونده خیلیشان روی مبل ریخته بود کمی کنار تخت در آشپزخانه شاید روی گوشیِ تلفن هم چند تایی اما یکیشان را برای همیشه روی

پنج

2006-03-25T18:39:00.000+03:30

درخت پنجمین شکوفه ی پنجمین روزش را می دهد بر پنجمین شاخهو با پنج کلمهآخرین نگاهت در پنجه ی شب گم می شودپنجره باز مانده بی اشکیوباد به بازی گرفتهبرگ روز پنجم تقویم این سال راپنج فروردین هشتادوپنج

مسابقه

2006-02-19T03:16:00.000+03:30

بیایید شروع کنیماز همینجا که هستیمهمه با همبا شماره ی سهزمین را گاز بزنیم و بجویم و ببلعیمبا تمامی سنگها و آبها و جداره ی بیرونی و میانی و درونیو هسته ی آخرش را پرت کنیم روی طبقه ی هفتم بهشت!تمام می شود این بلوا!یک....دوسی بهمن1384

ساعت پنجِ بامداد

2006-02-19T03:08:00.000+03:30

مهم این استکهدر خونین ترین جنگ و آشوب ترین زمانوقتی که کشور ها روی کشور ها می خزندو دریاها روی دریاها طغیان می کنندو آسمان بزرگترین بمب اتم را حامله استوقتی که آدمها آدمها را می جوندوباد می کنندو می ترکانندو این همه کرم این همه جا می لولدمناینجاروی این فرش کهنهساعت پنجِ بامدادبه تو نگاه می کنم!که چه آرام خوابیده ای

نقاشی

2006-02-19T02:58:00.000+03:30

سادهمثل سلامی و لبخندیخداروی صندلی اتاق نشیمن نقاشیت کردو اتفاق افتادنا به هنگام و به هنگام تردستانت را هنوز گرم کشیده بودو موهایت هنوز لختبه تمامیدیگر باره بر تن من آفریدتروی این تخت چوبی و اتاق تاریکو این بلند ترین فریاد بودازبودنشسی بهمن1384

آخرین پیاله

2006-02-12T02:44:00.000+03:30

این پیاله ی آخر استانگورمان تمام شده و عشقمان همباید بالایش سیگار بکشیو جرعه ای آب خنک!بهترش می کندکمی خواب شایدبه شرط آنکه روی سقف هیچ تصویر رویا گونه ای نبینیو با انگشت سبابه روی بالش چیزی ننویسییادت نرودپوستت را از پنجره بتکانتا آثار معاشقه بریزد در حیاط خلوت همسایهو به سایه ی بیدارشان روی دیوار نگاه نکناین پیاله ی آخر استاز تمام انگورهای دنیاکنار شمعدانروی دیوان شاعر ِمردهحواست باشد...عینکت

کودک

2006-02-10T04:21:00.000+03:30

:کودک به آسمان نگاه کردو گفت "خدا" (آسمان لبخند گشادی زد) :کودک به آسمان نگاه کردو گفت "یک دوچرخه ی نارنجی" :کودک به آسمان نگاه کردو گفت "مادرم...پدرم" :گودک به آسمان نگاه مردو گفت "می خواهم" :کودک به آسمان نگاه کردو گفت "زندگی" :کودک به آسمان نگاه کردو گفت "عشق" (آسمان گریست) :کودک به آسمان نگاه کردو گفت "خوشبختی" "بیزارم" "دیگر به تو نگاه نخواهم کرد" "خسته ام" "درد دارم

...اما

2006-02-10T04:07:00.000+03:30

تو لب بسته ای به سکوت و چشم به حسرتزیر این بارانکه از موهای من شره میکند نوک بینی ِسرخ ِاز سرماو نمی دانی چه بگوییاز این همه کلمه ی چیده شده از پیش:که آخرش همین یک جمله است"...دوستت دارم اما" چشم دوخته ام به لبانت و این امای هنوز نگفته از چشمم می لغزدو.می چکد روی سردی ِگونه ی خیس بارانچه تند.....می بارد بیست و یک بهمن هشتادو چهار

گناه

2006-01-09T01:40:00.000+03:30

گناهچه معصومت کردهدر این معاشقه ی چشمهاو اینها که می آینداز این بستر آلودهکه بین نگاهِ من و توگسترده،و تن ها مان در آن ،عریاندر هم می تنندو بر هم می رانندهیچجز همان سنگفرش هر روزه نمی بینندهجده دیماه1384

وحشت

2006-01-09T01:34:00.000+03:30

تنتوحشت غریبی داردمیان ملافه های به هم لولیدهنترسبه نیش می کشم لبانت ومی خراشم پوستت و در تقلای تو آرام می لغزم ورام می شویهجده دیماه1384

توبه

2006-01-09T01:28:00.000+03:30

می گیرمت از آنچه داریبه سر انگشتان سرد و نگاهیو گناه آلوده پناهت می دهمبازوبازاز این داغتا به لبهای ملتهبتوبه هایت رابربایمهجده دیماه1384

بی بندو بار

2006-01-05T02:56:00.000+03:30

چه بی بندو بارموقتی که دوستت دارمو تو وحشیانه می آیی و می رویو تو آرام می آیی و می رویو تووتوچه بی بندو بارموقتی چین میان ابروهایت می لرزداز آنچه نمی دانی چیستو نمی دانی چرا در آغوش من نیستی وقتی بوی تنم تنت را پر کرده؟من در را باز گذاشته امتا بیایییا برویو یا هر چیز دیگروگوشه ی تاریک روشن ِجاییکه خانه هست و خانه نیستکِز کرده امو این اشکها رااز سر بی بندو باری می ریزمدیماه 84

مکث

2006-01-05T02:52:00.000+03:30

برایت دست تکان نمی دهمبروکتت را بینداز روی صندلی عقبو نگاهم کنچرا مکث می کنی روی دیدنمباید برویو من برایت دست تکان نخواهم داد دیماه84

قتل

2006-01-05T02:41:00.000+03:30

بیااین همه ی چیزهاست برای کشتن منگلوله،تبر،چاقو،طناب و سیخی گداختهاماترا به خدانه با نگاهتکه می کشدو نمی میرم دیماه84

نیم ساعت

2006-01-05T02:09:00.000+03:30

من ثانیه ها را شمردم که دقیقه می شدندوقت لبهای تو وسردی دیواردقیقه ها را شمردموقت لغزش دستانت ولرزش تنو می شمردمتجاوز چشمان و چین ابروو شمردم آن "آه"را و شمردمانگشتانت را لای موهای آشفتهودانه های عرقو دقیقه ی پشیمانی راولحظه ی خالی شدن دستانم از توو شانه هایت که ایستاد و عقربک ها شال گردن آبیت را پوشاندندمن شمردمساعت هنوز به نیم نرسیده بودرفتیو نمی دانم کی شد....رفته بودی...و رفته ایمن....

تار مو

2005-07-30T02:16:00.000+04:30

در شهر من که شهر نیستمگر شهر ِ درختان ِ بی سایهو خورشیدهای سیاهشهر رودخانه های ایستاو سیلابهای پیاپیتار موی سپیدیستبر نوک تنهاترین درختوِ هیچکدام ِاین طوفانهای ِ سیاه ِسخت ِ سهمگینآن تار مو رابه سایش و روبش نتواند ربودتقدیم به بهرام بیضاییمرداد ِ هشتادوچهار

برای بهرام بیضایی

2005-07-30T02:05:00.000+04:30

توکدام درخت هزار ساله ایبا ریشه های رسته بر تبر؟با زخمهای سرخاز ضربت های سختتو لبخند کدام آسمانیو خاطره ی کدام زمین ِآبادیدر ویران سرزمین ِکلاغان سیاهو طوفانهای سرد؟مردتو از تبار کدام دریاییو نسبتت به کدام آینه می رسد؟به یاد مجلس شبیه هزارو سیصدو هشتاد و چهار

اتاق

2005-07-30T01:47:00.000+04:30

انتهای کدام کوچه خانه ی من است؟در تاریک روشن این شهرکه هیچ خانه ای برای هیچ کس نیستو از پشت هیچ دری صدای آشناییو حتی صدایی نمی آیددر پس کدام درب ِبستهاتاق آشفته ی مننبودم را میان ملافه های آبی و پیرهن های مچاله جشن می گیرد؟شهری که شهر منبوی اتاقی را گرفتهکه در فرورفتگی ِ بالش سردشتار موهای بلند سیاهکابوسهایم را نقاشی کرده است....زمین خانه ی مرا خورده و شهری را استفراغ کردهکه تمامیبوی گند اتاق مرا

شعری از یک دوست

2005-07-16T03:54:00.000+04:30

خوب می دانم این جمله شعر نیست"....یا خود را از تکرار ِبی وجه تجارب رها گرداند...."(روزنامه ی شرق همین روزها)یا"قابل توجه ساکنان محترم مجتمع سوسن"(از تابلوی مجتمعی به همین نام که در من می زید)که وا ضح است در آخر مطالبه ای دارد یا توصیه ایو تو می توانی پیشنهادرعایت یک چیز را از لابلای آن،سپید خوانی کنیامروز روز اول دیماه نیستو امسال،سال گلکه اگر بو د ،همین نوشتن آن شاعرم می کردو چشمان هیچکس دیگر با

تلفن

2005-06-14T01:31:00.000+04:30

زنگ تلفن،آغاز با تو بودن،زنگ تلفن،پایان با تو بودن.بیست و سه ی خرداد

آغوش

2005-06-14T01:29:00.000+04:30

رگهام روی پوستم می خزندو همه جایم قلب می شوددر آغوش تو........بیست و سه /خرداد

بازی

2005-06-14T01:25:00.000+04:30

در دست توزمین مکعب ثابت سیاهیستکه نه آبی گسترده داردنه خاکی ِتنو منچون تیله ی نقره ای ِلغزانهرگزبه درون خالی قلب تونمی لغزمبیست و سه /خرداد

معاشقه

2005-06-14T01:17:00.000+04:30

می لغزد از اندامتلاشه ی بی جان جان داده اتچون حریری سپیدو می سرداز دستان گرمتخون آبیش...واینپایان معاشقه بودبیست و سه /خرداد

رقص

2005-06-14T01:13:00.000+04:30

زنی سپید پوشیدهدر مردمک چشمتمی رقصدو آهنگ لبتدر زنگ خلخال پاهاشمی آمیزد بیست و سه /خرداد

آسمان

2005-03-19T01:37:00.000+03:30

سکوت تو آسمانیست ...که کوه بغض من در آن روییده

برق نگاه

2005-03-19T01:29:00.000+03:30

در چشمان تو چیست؟که طپش ِسینه ام در آن ضربان می گیردو می گیرد نفس ِ بر نیامده ام را از کامعشق در چشم تو درخشش زیباییستبیست و هفت اسفند

اشک

2005-03-19T01:24:00.000+03:30

چرا گریه نمی کنی برایم؟من اشک هایم را به تو دادمو تو...باز اشکهایم را به منبیستو هفت اسفند

دریا

2005-03-19T01:10:00.000+03:30

ماهیهای کوچک لغزاناز میان دستم می سرندو...نه به چنگ....نه به دنداندر دست تو امادر یای بزرگیستکه یک قطره اش حتیاز لای انگشتان بازتنمی چکدبیست و هفت اسفند هشتادو سه

شکار

2005-02-28T01:15:00.000+03:30

از من بگریزپنجه هام به جستجوی شکار تازه بر آمدهو برق چشمانم کمینگاه دیرینم را فاش می کندنفسهامحریص و نا مقطعزوزه ی وحشی باد را فرو می خوردو تومغبون تر از آنیکه تاب ِو باز تاب و بازتاب ِ حمله بیاوریچرا دانسته برای شکارم محیا می شوی؟83/12/9

آشفته

2005-02-28T01:11:00.000+03:30

کتاب خوان نیستمو نمی خواهم هیچ شعر تازه ای بسرایممیان این آشفته سلسله جبال ا وراق پیرامونمپی کلامی می گردمتا بازت گرداند83/12/9

اشتباه

2005-02-28T00:49:00.000+03:30

مندستانم کوتاه استزبانم درازچشمانم اشک نمی ریزدلبانم نمی خنددمنیک اشتباه بزرگمکه در اشتباه کردنهرگز اشتباه نمی کند83/12/9

جاده

2005-02-28T00:39:00.000+03:30

مناز مردم شهرم می هراسمنه چون نگاهشان خیرهکلامشان برندهو قلبشان نا صاف استنه چون گزنده ترندیا کمانشان به سوی من نشانهنه چون فکرشان روشنو راهشان بلند استمنسایه ی مردی را می بینمروی صندلی اتاقمکه شانه هایش سنگیستو چیزی می تپد در اندامش من ازمردم شهرم می هراسمچون مثل جسد های آوارههیچ صدایی جز سکوت نمی آفرینندو مرد شانه سنگی ام رانمی پذیرند83/12/9

مست

2005-02-28T00:30:00.000+03:30

تا نرفته ایپیکت را بالا بیاورتا من از پشت سرخی جامتچشمت را ببینم که باز می خنددو آن تار مو را که با پیشانی بلندت بازی می کندو لبهات راکه حالا سرخ تر شده اندبه سلامتی حسرت بو سیدنت،ننوشیده مست می شوم نه اسفند هشتادو سه

بستر

2005-01-29T01:03:00.000+03:30

بستر خالی و سردنخوابیده تا سحرخمیده و خشکیده پشتش ،دردناک از وزن هجوم تونگاهش خیرهبر گوشه ی دیوار-که پیراهن مچاله شده ات دیگر آن را پر نکرده است-در اندیشهملتهبنگران"که" اینبار دیگر بر نخواهی گشتمی خوابد هجده/خرداد/هشتادودو

خواب

2005-01-27T01:18:00.000+03:30

چه می خواهی بگویی؟که اینسان بی وقفه و جستجو گرحریر آرام خوابهایم رابه کنکاش وحشیانه ی انگشتانت از هم می دریو سر آخرچشمهای معصوم درنده خویتنفس زنان و بر افروختهاز لابلای عرقریزان ِ تار ِموهای ِ لخت ِ چسبنده بر پیشانی ِ سرخ،مات می ماندتا پلکهای لرزانم...از هرم نا آرام نفسهات گشوده شود و تونباشی پانزده/ف/هشتادودو

خاکستر

2005-01-27T01:11:00.000+03:30

من دود می کنممن با لبان ملتهب و قاچ خورده امسیگار خشک و تند و بلند و سیاه را ...در پیش چشم تو تو دود می کنیبا چشمهای خود در روبروی من...سیگار سرخ جان مرا با لبان سرد من دود میکنم آرام و بی صدا...پک می زنم به زندگی آتشین خود تو دود می کنی با شهوتی حریصخاکستر سیاه به جا مانده از مرامن دود می شوم...من دود می شوم هشت/ف/هشتادودو

سیب گندیده

2005-01-22T01:03:00.000+03:30

گه گیجهاسهالاستفراغتهوعتخیل فرهیختهکتاب خودکاردلم بلال می خواهدسیگاری آتش می زنمگه طعم گه سیاه می دهدسیاهمثل آسمان که سیاه شدو ریش بلند سیاهانگشتهای کشیدهبا نگین عقیقمردکمترسکعین متر سک می مانداندام نخراشیده ی استاد درازدرازمثل سیگار پین کوچککه سرطان می آوردسرطانایدزهپاتیت بی صدای بوق بوق بوقبوق ماشینهایی که هر کدامیک چیزیشان خراب استو مردمبا دستهای روغنیو شکم گرسنهقبل از اینکه بخوابند شببی حس و

قاب

2005-01-22T00:47:00.000+03:30

کلاغ که از روی شاخه پریدتاب آویزان خالی قیژ قیژ تاب خوردانار ترکیدهپایین افتادزنی جیغ زدسپیدی دامنی سرخ شدو سرخی دانه های اناربر سبزی تاریک زمین لغزید***شب که بکارت روز را می دریددر قاب بی حرکت تابافتانزنی در دور می رفتو کلاغ ِ بازگشتهدانه های سرخ از زمین سبز می ربود هشت/خرداد/هشتاد و دو

جغد سفید

2005-01-16T23:23:00.000+03:30

جغدسفیدبا چشمان بیدارشکنار پنجره نشستهقصه برایم نیم شباز پیرزنی می گو یدکه بر تن نا آرام تودر جایگاه بوسه های گرمناخن تیز می خراشدو خوابم را به اشکمی رباید بیست و هفت/دی/هشتادوسه

دخترک

2004-12-19T11:08:00.000+03:30

شب می آید پیشکشان کشان برپاهای خسته و می خوابدنیم خیز دخترکزنجیر بر گردن خفته ی سیاه می تاباندو تا سپیده او را از آسمانبیرون می کشدباز میگردد کشان کشانبر پاهای خسته ومی خوابدهشتادودو

انتظار

2004-12-13T12:54:00.000+03:30

از آغاز زندگیلحظه شمارم تا در کدامین زاد روز نا شادماز راه میرسدمرگ؟ بیست و سه ی آذر

زاد روز

2004-12-13T12:46:00.000+03:30

از درد زاییده شد استخوانهایمبا مرگ آمیخته شددستهایمو دریچه ی باز غبار گرفته ایستچشمهایمرو به خشک ترین بیابان زندگی...از زمین زاده شد پاهایمو از باران خون رگهایمو منجریان رودخانه ای عظیم و بی پایانمکه چند قطره اش بیش تا خشکسالی نمانده است... بیست و سه ی آذر هشتادو سه

ریسمان

2004-12-08T13:15:00.000+03:30

موهایم اگر بلند بودریسمانی می کردمشانتنیده در همپیچاپیچ سختو می انداختم برایت!حیفکه در گودنای سیاه چاه نمور سرددست ظریف سپیدی از لجنتو را به عمق می کشدو منموهایمبلندنیست هجده خرداد هشتادودو

هوس

2004-12-08T13:04:00.000+03:30

تو چنانیکه گوییسپیده ی خمار سحرجام می گیرد از لبهاتمست می شوداز سکر خواب چشمهات...توچنانی که ماهخواب مهتابدر بالین سپید تو می بیندنمی خوابد پلکنمی بندد تابخوابی تو...توچنانیکه آرام می گیرد بادهوس می بازدبا سایش دزدانه ی تن بر توتو چنانی که من حسادت می کند به منبر بودن کنار تو ...تو بیست و پنج آبان هشتادودو

پوچ

2004-12-08T12:59:00.000+03:30

وجود کوچک من غرق می شوددر بزرگ بودن توچه زیبا هیچ می کنی همه ام رامن پوچ مشت بسته امدست دیگرت را باز کن بیست و شش آبان هشتادودو

خطوط سیاه

2004-12-08T12:54:00.000+03:30

در پس خطوط سیاهبرق شهوتی غریب می درخشدچرا تجاوز چشمانت رابر اندام منپشت موهایت پنهان می کنی؟ بیست و پنج مهر

بوسه

2004-12-08T12:39:00.000+03:30

لبهات پیامبران بوسه های جاودانه اندپیامبران سرخ تب آلودهو منتب کرده از اعجاز رسالت توتوتوتو رامی بوسمت بیست و پنجم مهر هزاروسیصدوهشتادوسه

سفال

2004-10-16T12:37:00.000+03:30

چرخ می چرخدو سفال اندام مندر پیچش دستان توپد یدا رمی شود بیست و پنج/مهر/هشتادوسه